زندگی زنده به اندوه نگاه یک پرنده ی عاشق است که تا

بی کرانه ها به دنبال معشوقه اش راه می پیماید. زندگی صفحه ی تاریک نغمه ایست که

برای کامل شدن چشم به راه کلمات تیره و تار می میرد،زندگی همچون شمعیست که برای

رسیدن به نیستی تا هستی ذره ذره وجودش را فدا می کند...

اری...زندگی این است!

اما زندگی چیست؟

ایا زندگی همان نغمه هایست که دل تنگ عشاق گاه و بی گاه برای معشوقه ها فریاد می زند؟

یا زندگی ان پرنده ی عاشق است که تا نیستی پرواز می کند  ولی هرگز به معشوقه اش

نمی رسد؟

شاید زندگی گفتن یک اه...یا بوییدن یک گل...یا اعتراض هزاران جمله باشد...

ولی افسوس که زندگی برای عشاق تلخ است. تلخ همانند پرمردن یک گل در اغوش باد!!!

  که از عشقت راهی صحرایم

    تویی ان مجنون گمگشده ی من

              که از عشقم راهی فردایی

                        من و تو با نفس هم زنده 

                            من و تو روح همو و عاشق هم

                                 روح تو در بدنم  جان من در بدنت

                                          عشق تو عمر من است خان تو مال من است 

تنها صدای خش خش برگها رالمس می کند،لحظه ای از شور آرم نمی گیرد،چیزی با احساسش بازی

می کند،بدود یا راه برود؟؟ خنده یا گریه...؟؟؟!!!

کدام را انتخاب کند؟؟؟

بازهم سراغش را از کوچه های تنگ پاییزی می گیرد،بازهم تلاطم امواجطلایی ارامش نمی گذارد.

اینک می دود تا روحش را با او یکی سازد... کسی که روزی فریاد می زد بی تو هیچم!

اکنون کجاست که ببیند اورا در افق های سردو تاریک تنها گذاشته؟کجاست تا ببیند ضجه های تلخ با

روحش بازی می کند،شاید دوباره تکرار لحظات شوم است،شاید...هزار شایدهم خلاء وجودش را پر نمی

 کند...

نزدیک است..بازهم لرز سراسر وجودش را می بلعد باخود می گوید:این بار اگر نیمی از سرنوشت مال

من است هرگز رخ نمی دهد...

با تمام وجود ارام می گیرد!

دستش را پیش می کشد شاید خود جلو اید!اما افسوس،هرگز...

احساس عشق وجود لرزانش را پر می کند...

با خود افسوس می خورد که چرا؟چرا سالها قبل ذره ای از غرورش را زیر پا نگذاشته بود؟؟؟

اینک تمام نیرویش را جمع می کند،دستانش را آرام می گیرد و باعشق می گوید دوستت دارم ...

در اغوش گرمش جان می گیرد و در امتداد شب با گامهایش او را همراهی می کند...

                   !  عشق سر آغاز نغمه سرایی عشاق است !     

مرا یاری کن تابا نردبان عشقم تااوج تو بالا روم.

یارب!زیباترین سکوت لحظه ی عشق ملکوتی توست.مرا از خود بی

خود کن تافراتر از عشق روم.

                                 مرا دیوانه کن تامرز جنون روم

مرا عاشق کن تا جان دهم.

الهی!عشق پاک است انرا به مرداب سکوت الوده نکن...

خدایا!پروردگارا!با زبان بی زبانی،با درونی خالی و با سکوتی

عمیق فریاد می زنم

                  مرا رها مکن...              

فریادی به بلندای سکوت...

           اندیشه ای تافرسنگ های شکست

و اوج پیروزیها

                   نهایت شکست ها تا ضمیر ناخوداگاه موفقیت

روزی که نهایت فریادها به اوج ملکوت خواهد رسید

                             اندیشه ای بیمناک؟؟؟!!!

ترس از چه؟؟؟

       ان روز می رسد...

عطشش قلب را گرفته

                                 و اتشش عشق را سوزانده

وتو...در نهان پرده ها با سکوتی خش دار فریاد می زنی

                                               وبازهم تو...روح را می فرستی

با تمام وجود صدایت را می شنوم..

                            ...  افسوس...

زنجیرها پاره شد!!!

                   به نازکی تاری از مو؟؟؟؟؟؟

نه...!!!!!!

این صدای فریاد من بود؟؟؟؟؟؟؟

        اما افسوس...                    دیر است!

روح مرا برد...

                            اخر مرگ است

مرگ به دست چه کسی؟

                           مرگی که با نوشیدن جامی از شراب بدست خودت ارام می گیرد

مرگ چیست؟

                   مرحمیست برای دلهای غم دیده

و غم چیست؟

                     زخمی که از عشق به جا می ماند

پس چرا مرگ بدست سرنوشت و غم بست مرگ نیست؟

                       زیرا اگر خداوند بنده اش را دوست می داشت هرگز او را وارد این دنیا نمی کرد

پس خداوندا

                   خودت

                                 مرگ را برایش خواستی...

در ان هنگام که جانانه صدای ناله هایم شد رفیق گریه و اشکات

                           کدامین حسرتت بودم که نالیدم مرا بنشان؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

در ان وادی که در اوج شکست هایم مرا   تنهای تنها دید

                                    کدامین عقده ای بودم که با فریاد مرا بنشاند؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

در ان شبهای تنهایی

                              کدام غم دیده ای را دید که دیده هز رخم بر بست

                          خداوندا!!!!!

                                                   این بود پاداش یک قلب شکسته در ره یارم؟؟؟

ولی کجاست دلی که روزی با ناله ام ارام می گرفت؟؟؟؟؟؟

                         کجاست چشمانی که دنیا را به من هدیه می کرد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

از افق های دور نگاه عاشقت را می بینم...

از اوج ملکوت دستانت را می بینم که عاشقانه دراز کرده ای...

نه ان روز نخواهد رسید...

        می گویم کدام روز؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 همان روز که فکرش تمام دنیایت بود....

                                          روزی که رویایش را در خواب می دیدی...

باز هم می پرسم؟چرا نمی رسد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

آه! می گویی دنیا رو به پایان است.

                   فریاد می زنم...نرو...

اما بی پاسخ می مانم...

                                            ارام نمی گیرم!!!!!!!!!

دستان نوازشگرت را دراز می کنی....

                                          می گویی...بگیر...!!!!!!

چشمانم را می بندم و دستانم را پیش می اورم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

              اشکانم فرو می ریزد؟؟؟ چشمانم باز می شود؟؟؟؟؟؟؟؟؟

                     افسوس...

تمام اینها رویای من بوذ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

در نهانت گریه ها کردم                        آه از ان اشک جدایی که با عاشق لیلا چه کرد

اشک من خونابه لیلی شد و مست و خرامانه عشق

                                                                          دست تقدیر ببین که با مه یار چه کرد

پرده عشقت ز اسرارم تهی                              دل من بین که در کار جدایی چه کرد؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!